|
Deze treinstellen worden vanwege de kleurstelling ook wel Vlaflip genoemd. Dat was een in de jaren zestig door
een zuivelfabrikant bedacht toetje. Je nam een hoog glas en deed daar eerst een laagje limonadesiroop in. Daarna een laag
yoghurt en vervolgens een laag vanillevla. Bij de luxe variant zat er ook nog wat hagelslag bovenop.
Hoe je de vlaflip at mocht je verder zelf weten: laag voor laag of eerst door elkaar roeren. Je kon ook eerst de
limonade er met een rietje onderuit zuigen. Als je maar zuivel at, want de door Europese subsidies veroorzaakte overproductie
moest worden weggewerkt.
Vandaar in die jaren ook het verschijnsel schoolmelk: elke dag moesten scholieren een flesje melk leegdrinken op school. Ook
thuis kon je meedoen, door lid te worden van de Melkbrigade. Steeds als je een glas melk op
had, mocht je een plaatje opplakken. Als je genoeg plaatjes had, was je Melkbrigadier geworden. Je kon ook vlaggetjes krijgen
om aan je fiets te knopen. Ik heb nog wel wat liggen uit die tijd.
Zuivel is trouwens helemaal niet gezond. Je krijgt veel dierlijke vetten binnen, en de 'gezonde' kalk die er in zit wordt
nauwelijks opgenomen door het lichaam. Op mijn werk was melk gratis en moest je voor fruit betalen. Dat zou eigenlijk andersom
moeten zijn. Via onze ondernemingsraad heb ik mij, als afvallige Melkbrigadier, daar jarenlang hard voor gemaakt.
|